ကိုေဗွး ရဲ႕ တစ္ဖက္သက္

ဒီတစ္ခါေတာ့ စာေရးဆရာ ကိုေဗွး ကိုယ္တိုင္ႀကံဳလုိက္ရတဲ့ အျဖစ္တစ္ခုကို ေျပာျပမွာပါ။

အျဖစ္ေလးကေတာ့ တစ္မနက္ နယူးေယာက္ၿမိဳ႕ ေျမေအာက္ရထားထဲတြင္ ျဖစ္သည္။ လူေတြက ေအးေအး ေဆးေဆး ထိုင္ေနၾကတယ္။
တစ္ခ်ိဳ႕က သတင္းစာဖတ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က အေတြးထဲမွာ ေမ်ာေန၊ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ မ်က္လံုးကိုမွိတ္ၿပီး နားေနၾကတယ္။ ေက်ာင္းသင္ခန္းေလး တစ္ခုလို ၿငိမ္သက္တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ျမင္ကြင္းေလးတစ္ခုပါ။

အဲဒီ့ အခ်ိန္မွာ ရထားထဲကို လူတစ္ေယာက္နဲ႕ ကေလးေတြ ဝင္ခ်လာတယ္။ ကေလးေတြက ေအာ္ႀကီးဟစ္က်ယ္နဲ႕ တက္ႂကြလႈပ္ရွားလြန္း
ေနတာမို႕ ရထားတြဲေလးထဲက ၿငိမ္သက္တဲ့ဥတုေလးဟာ ခ်က္ခ်င္းကို ေျပာင္းသြားေတာ့တယ္။

ဝင္လာတဲ့သူက ကၽြန္ေတာ့္ေဘးမွာ ဝင္ထုိင္လိုက္ၿပီး မ်က္လံုးကို စံုမွိတ္ေနတယ္။ သူ႕ပံုက အေျခအေနကို နည္းနည္းေလးမွ မရိပ္စားမိဘူးဆိုတာ ေသခ်ာတယ္။ ကေလးေတြက တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္ ေအာ္ဟစ္ၾကလို႕၊ ေတြ႕ကရာ ေလွ်ာက္ပစ္တဲ့ သူက ပစ္၊ တစ္ေယာက္ကဆို တြဲထဲက လူေတြ ဖတ္ေနတဲ့ သတင္းစာေတြကိုေတာင္ သြားဆြဲလားဆြဲနဲ႕။

ေတာ္ေတာ့္ကို မ်က္စိေနာက္စရာ ေကာင္းေနတာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ေဘးက လူကေတာ့ သူ႕ကေလးေတြကို တစ္ခြန္းမွ ဟန္႕ေဖာ္မရဘူး။ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမွာ ေတာ္ေတာ့္ကို ကသိကေအာက္ျဖစ္လာတယ္။ မျဖစ္ဘဲကို မေနႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ကိုယ့္ကေလးေတြ သည္ေလာက္ ေသာင္းက်န္းေနတာကို ေနစိမ့္ၿပီး တစ္ခြန္းမွ ဟန္႕ေဖာ္မရတဲ့ သူ႕ကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္လိုမွကို နားမလည္တတ္ေတာ့ဘူး။ ေတာ္ေတာ္ တာဝန္မဲ့တဲ့ဖေအပဲလို႕ ေအာက္ေမ့ေနမိတယ္။

တစ္တြဲလံုးက လူေတြလည္း ကၽြန္ေတာ့္လိုပဲ သိသိသာသာကို စိတ္အေႏွာင့္အယွက္ ျဖစ္ေနၾကၿပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘယ္လိုမွ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ သူ႕ဘက္လွည့္ၿပီး ေျပာလုိက္ရေတာ့တယ္။

“သည္မယ္ေနာင္ႀကီး၊ ေနာက္ႀကီးရဲ႕ ကေလးေတြေၾကာင့္ ေဘးလူေတြ ေတာ္ေတာ့္ကို အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ကုန္ၾကၿပီဗ်ာ။ နည္းနည္းေလာက္ ေျပာပါဦးလားဗ်ာ”

အဲဒီလူလည္း မ်က္လံုးပြင့္လာၿပီး ကေလးေတြကို ေငးေနတယ္၊ သူၾကည့္ေနပံုက ရထားတြဲႀကီတစ္တြဲလံုးကို အခုမွ ျမင္ဖူးၿပီး သူ႕ကေလး ေတြကိုလည္း အခုမွ ျမင္ရသလိုမ်ိဳးႀကီးရယ္။ ၿပီးေတာ့ ခပ္ေလးေလး ျပန္ေျပာတယ္။

“ဟုတ္သားပဲဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးေတြကို ေျပာလိုက္ပါဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႕က အခုပဲ ေဆးရံုက ျပန္လာတာဗ်။ ကေလးေတြရဲ႕အေမ လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္နာရီေလာက္ကပဲ ဆံုးသြားတယ္ေလ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ဘာလုပ္လို႕ လုပ္ရမွန္းမသိဘူး၊ သူတို႕ေလးေတြလည္း ရုတ္တရက္ အမိမဲ့သြားတဲ့ အေနအထားကို ဘယ္လိုရင္ဆိုင္ရမယ္မွန္း မသိတတ္ေသးေတာ့ ထင္ရာ ေလွ်ာက္လုပ္ရင္း ျဖစ္ကုန္တယ္ ထင္ပါရဲ႕ဗ်ာ” တဲ့။

စာဖတ္သူအေနနဲ႕ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ ဘယ္လိုခံစားလိုက္ရမယ္ဆိုတာကို မွန္းဆႏိုင္မယ္ထင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မူလျမင္ထားတဲ့ အျမင္ကေန ရုတ္ခ်ည္းေျပာင္းလဲသြားတယ္။ အျမင္ေျပာင္းသြားတဲ့အတြက္ အေတြးလည္း ေျပာင္းသြားသလို၊ ခံစားခ်က္လည္း ေျပာင္းသြားတယ္၊ အမူအရာလည္း ေျပာင္းသြားပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ထဲမ်ာ အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေနခဲ့တာေတြ ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္သြားတယ္။ သည္လူ႕ကို စာနာစိတ္နဲ႕ သနားတဲ့စိတ္က ခ်က္ခ်င္း ျဖစ္လာတယ္။ သူ႕ကိုအားေပးဖို႕ စိုင္ျပင္လုိက္မိတယ္။ အေျခအေနက ရုန္ခ်ည္းေျပာင္းသြားေတာ့တာပါပဲ။

ဒါေလးက စာေရးဆရာ ကိုေဗွး ရဲ႕ ကိုယ္ေတြ႕ေလးတစ္ခုေပါ့။

“သူ႕ဖက္ကၾကည့္ေတာ့ လက္ဖဝါး ၊ ကိုယ့္ဖက္ကၾကည့္ေတာ့ လက္ဖမိုး”
တစ္ခါတစ္ေလ တို႕ေတြ တစ္စံုတစ္ေယာက္ကို အျပစ္ေတြ မျမင္ၾကခင္ ကိုယ္မသိေသးတဲ့ သူ႕ဘက္အျခမ္းက ဘာေတြျဖစ္ေနလို႕မ်ားလဲ၊ ကိုယ္မေတြးမိလိုက္တဲ့ သူတစ္ဖက္သားရဲ႕ အေျခအေနက ကိုယ္ထင္တာထက္ကို ဆိုးရြားလြန္းေနတတ္တာကို သတိေလး ထား လိုက္ၾကရေအာင္။

ဝင္းဦးရဲ႕ တစ္ဖက္သက္ ....

“တစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို သူ႕အေၾကာင္း အတြင္းက်က် မသိဘဲနဲ႔ ကိုယ့္ဘာသာကိုယ္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်တတ္တာဟာ လူသတ္သမားစိတ္ တစ္မ်ိဳးပဲ။ တစ္ပါးသူကို မိမိရဲ႕ စြပ္စြဲမႈေၾကာင့္ ရွင္လ်က္နဲ႔ ေသေစသလို အခ်ိတ္တန္လို႔ အျမင္မွန္ရလာတဲ့ အခါမွာလည္း မိမိကိုယ္တိုင္ ေနာင္တေၾကာင့္ ရွင္လ်က္နဲ႔ ေသၾကရတယ္”

ဒီစာသားေလးကို ေရးခဲ့သူကေတာ့ ေမေမ တို႔ေခတ္တုန္းက ပ်ိဳတိုင္းႀကိဳက္တဲ့ ႏွင္းဆီခိုင္ျဖစ္တဲ့ ရုပ္ရွင္သရုပ္ေဆာင္ ဝင္းဦး ျဖစ္ပါတယ္။ ၁၉၆၂ ခုႏွစ္က ေရးသားထားတာျဖစ္ၿပီး၊ ၁၉၆၉ ခုႏွစ္တြင္ ျပန္လည္ေဖာ္ျပထားတာပါ။ သူကဒီစာသားေလးနဲ႔ သူရဲ႕ ဝတၳဳကို အစ ဖြင့္ထားတာပါ။ သူ႕ရဲ႕ ဝတၳဳကို အတိုခ်ဴပ္ ေျပာျပပါမယ္။

တပ္ၾကပ္ႀကီးျမင့္ႏိုင္ရဲ႕ လက္ေအာက္သို႔ တပ္ၾကပ္ေထြးကို ဆိုသူတစ္ဦး ေရာက္လာသည္။ ထိုေထြးကို မွာ လူရည္သန္႔ျဖစ္သလို ရည္လည္းရည္မြန္သျဖင့္ အားလံုးက ခင္မင္ၾကသည္။ သန္သန္မာမာ ဖ်တ္ဖ်တ္လတ္လတ္လည္း ျဖစ္သျဖင့္ ပထမတြင္ ျမင့္ႏိုင္ ကိုယ္တုိင္က လက္ရံုးေကာင္းရၿပီဟု ထင္ခဲ့သည္။

ေထြးကိုကား တာဝန္ေက်ပြန္သူ၊ စည္းကမ္းရွိသူ၊ စာရိတၱေကာင္းသူ၊ လူတိုင္းနဲ႔ တည့္သူလည္းျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ ေရရွည္တြင္ ျမင့္ႏိုင္က ေထြးကိုအား နည္းနည္းမွ ၾကည့္မရေတာ့။

ျမင့္ႏိုင္က တကယ့္စစ္သား။ စစ္မတိုက္ေသာ စစ္သားကို အထင္ႀကီး၍မရေသာ လူမ်ိဳးျဖစ္ေနသည္။ ေထြးကိုက တိုက္ပြဲထြက္ရန္ အခ်ိန္က်လာတိုင္း အလိမၼာႏွင့္ ေရွာင္ေျပးေနသည္ခ်ည္းေတြ႕ရေသာအခါတြင္ ျမင့္ႏိုင္က ေထြးကို ကို အလြန္ရြံရွာ အထင္ေသးသြားေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ အထက္အရာရွိကို ေျပာၿပီး ေထြးကိုအား ျမင့္ႏိုင္ကုိ သူ႕တပ္ထဲတြင္ ဆက္မထားျဖစ္ရန္ ေဆာင္ရြက္လိုက္ေသးသည္။ သို႔ရာတြင္ အဆင္မသင့္ခ်င္ေတာ့ ေထြးကို ေျပာင္းသြားေသာ တပ္မွ တပ္စု တပ္ႀကပ္ႀကီး အူအတက္ေပါက္ၿပီး ေဆးရံုတက္ေနသျဖင့္ ေထြးကိုတို႔ တပ္စုကိုပါ ျမင့္ႏုိင္က ပူးတြဲ လုပ္ခ်ဳပ္ရသည္။

ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ထိုအခ်ိန္တြင္မွ စစ္ဆင္ေရးတာဝန္က ေပၚလာသည္။ ထိုအခါ ေထြးကိုက ေနမေကာင္းသျဖင့္ ေဆးရံုတက္ခ်င္ေၾကာင္း တစ္ဆင့္ေျပာလာသည္။ တပ္ၾကပ္ႀကီးျမင့္ႏိုင္ ေထာင္းခနဲျဖစ္ၿပီ။

ထို႔ေၾကာင့္ သူ႕တပ္စုႏွစ္စုမွ တပ္သားအားလံုးကို တန္းစီေစၿပီး ဆံုးမစကားေျပာေတာ့သည္။ စစ္သားသည္ စစ္မတုိက္ဝံ႔ပါက အလြန္ရွက္ဖို႔ ေကာင္းေၾကာင္း ပစ္ပစ္ႏွစ္ႏွစ္ႀကီး ေျပာလိုက္ျခင္းျဖစ္သည္။ သူမည္သူ႕ကို ရည္ရြယ္ေၾကာင္း တပ္စုႏွစ္စုလံုး သိသကဲ့သို႕ ေထြးကို ကိုယ္တုိင္လည္း သိသည္။ ျမင့္ႏိုင္ေျပာေနခ်ိန္တြင္ ေထြးကို၏မ်က္ႏွာကား ရဲရဲ နီလ်က္။

ထိုေန႕ညေနတြင္ ေထြးကိုက ျမင့္ႏိုင္ထံသြားေရာက္ၿပီး ေဆးရံုမတက္လိုေတာ့ေၾကာင္း အေၾကာင္းၾကားကာ စစ္ဆင္ေရးလိုက္ရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေၾကာင္းကို ယတိျပတ္ ေျပာေလေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ ေထြးကိုသည္ စစ္သားတစ္ဦး အေနႏွင့္ ရြပ္ရြပ္ခၽြန္ခၽြန္ တိုက္ပြဲဝင္ခဲ့သည္။ သို႔ရာတြင္ ရန္သူ႕စခန္းသိမ္းမိေနစဥ္တြင္ပင္ ေထြးကို သည္ ရန္သူ႕က်ည္သင့္ၿပီး က်ဆံုးသြားေလသည္။

အသက္ထြက္ခါနီးတြင္ ေထြးကိုက ျမင့္ႏိုင္ကိုမွာသည္။ သူစုထားသည့္ ေငြႏွင့္ တပ္မေတာ္ကေပးမည့္ သက္စြန္းေၾကးပါ ႏွစ္ရပ္ေပါင္းၿပီး သူ႕မိခင္ႀကီးအား ျမင့္ႏိုင္ကိုတုိင္သြားေပးရန္ ခပ္စင္းစင္း မွာျခင္းသာျဖစ္သသည္။

ကိစၥဝိစၥၿပီးေသာအခါ ေထြးကိုေပးသည့္ လိပ္စာအတိုင္း ေထြးကို႕မိခင္ႀကီးရွိရာ ရြာကို ျမင့္ႏိုင္ေရာက္သြားသည္။ လိပ္စာမွာ ရြာဦးဘုန္းႀကီးေက်ာင္း လိပ္စာျဖစ္သျဖင့္ ေက်ာင္းထဲရွိ ကပၸိယႀကီးကို စံုစမ္းရာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းဝင္းထဲရွိ တဲအိုေလးေပၚမွ အမယ္အိုကို ျပသည္။

“ေမာင္ေထြးတို႕ဟာ အေမတစ္ခု၊ သားတစ္ခုပါ ရဲေဘာႀကီးရယ္။ ေဆြမ်ိဳးမရွိၾကဘူး။ ေမာင္ေထြးကိုဟာ အေမမ်က္မျမင္ႀကီးကို လုပ္ေကၽြးဖို႔ စစ္ထဲဝင္သြားတာပဲ။ အားကိုးစရာ ဒီသားတစ္ေယာက္သာ ရွိတာမို႔ ေသေဘးက ေဝးေအာင္ တိုက္ပြဲခိုက္ပြဲေတြ မထြက္ဖို႔ ကတိေတာင္းလို႔ ေမာင္ေထြးကို ကတိေပးရွာတယ္။ အေမႀကီးကလည္း စိတ္ခ်လက္ခ်၊ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းမွာ ေမာင္ေထြးကို ေထာက္ပံ့ေငြကေလးနဲ႔ ေနရရွာတာပါ” ဟု ကပၸိယႀကီးက ရွင္းျပေသာအခါ ျမင့္ႏိုင္တစ္ေယာက္ ေဆာက္တည္ရာမရေအာင္ ျဖစ္သြားေတာ့သည္။

သည္လိုႏွင့္ ျမင့္ႏုိင္က ထိုအမယ္ႀကီးကို အေမအျဖစ္ တစ္သက္စာ ေစာင့္ေရွာက္ရန္ ေခၚလာခဲ့ေၾကာင္းျဖင့္ ဝင္းဦးက သူ႕ဝတၳဳကို ဇာတ္သိမ္း ထားေလသည္။

ကဲ ဒါပါပဲရွင္ .... ။ အမွန္အတုိင္းဝန္ခံရရင္ေတာ့ျဖင့္ သဥၨာလဲ အဲဒီလိုအျပစ္မ်ိဳးနဲ႕ မလြတ္ကင္းဘူးဆိုတာ ဝန္ခံရပါလိမ့္မယ္ .. ။ ဘယ္သူမွ မေမးခင္ ဝန္ခံထားတာ ဟီးဟီး ။ သူ႕ေလာက္ ျပင္းထန္တဲ့အမွား မဟုတ္ေပမယ့္ မွားမွန္းသိခ်ိန္မွာ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရပါတယ္။ ေနာက္ေနာင္မ်ားျဖင့္ ဒီလိုအမွာမ်ိဳး မျဖစ္ႏိုင္သမွ် မျဖစ္ရေလေအာင္ သတိထားၿပီး ႀကိဳးစားေနပါတယ္။

နားပါေပမယ့္ ၾကားသာရဲ႕လား ???

စာအုပ္ထဲမွာ စိတ္ကနစ္ေနတယ္။ ေဘးခန္းက ဖြင့္ထားတဲ့ သီခ်င္းသံ ဆူဆူညံညံ၊ အေပၚထပ္က ဆက္တိုက္ေထာင္းေနတဲ့ ငရုတ္ဆံုသံ တဒံုးဒံုး၊ ေအာက္ထပ္က ကေလးငိုသံ တဂြဲဂြဲ၊ ဘာတစ္ခုမွ မၾကားဘူး။ စာထဲမွာပဲ စိတ္နစ္ေနတာ။ ဒါက ထင္ရွားတဲ့ ဥပမာ။

တစ္ခါတစ္ေလက်ေတာ့ ကိုယ္ကေတြးခ်င္ရာေတြးေနမယ္၊ ကိုယ့္စိတ္က ေရာက္ခ်င္ရာေရာက္သြားတယ္၊ ကိုယ္နဲ႔အတူရွိေနသူက စကားေတြ တရစပ္ေျပာေနရင္းက“ေျဖပါဦး”လို႕ေျပာတဲ့အခါက်ေတာ့မွ“ဟင္...ဘာေမးလိုက္လို႕လဲ” လို႕ျဖစ္သြားတာမ်ိဳးလည္း ႀကံဳဖူးၾကပါလိမ့္မယ္။

ေျပာခ်င္တာက နားထဲကိုဝင္ေနေပမယ့္ ၾကားရဲ႕လားဆိုတဲ့ျပႆနာပါ။ ရယ္စရာေကာင္းတာတစ္ခုက “နားေထာင္” တဲ့အလုပ္ကို ေမြးကင္းစမွ ေသသည္အထိ တစိုက္မတ္မတ္လုပ္ေနရ၊ သံုးစြဲေနရတာ မွန္ေပမယ့္ “နားေထာင္နည္း၊ နားစိုက္နည္း” ကိုေတာ့ ဘယ္သူကမွ စနစ္တက် သင္မေပးခဲ့ၾကပါဖူးတာပဲ။

လူလူခ်င္း ဆက္ဆံေရး ျပႆနာေတြရဲ႕ အေျခခံမွာ အဲဒီ႔ ေကာင္းေကာင္းမၾကားလိုက္တာက အဓိကပါပဲ။“ၾကားပါတယ္” လို႕ ေျပာျဖစ္တဲ့အခါ အသံေတြနားထဲ ဝင္လာျခင္းမွ်သာျဖစ္ပါတယ္။ ေခြးေဟာင္သံလည္း ၾကားလိုက္တာပဲ၊ ကားဟြန္းသံလည္း ၾကားလိုက္တာပဲ။ ဒါေပမယ့္ “နားစိုက္တယ္” ဆိုတာက်ေတာ့ အနက္ဖြင့္တာ၊ သံုးသပ္တာ၊ နားလည္တာ၊ တံု႕ျပန္တာ နဲ႕ မွတ္သားတာမ်ား ပါဝင္သြားပါေတာ့တယ္။

ေနာက္က ဟြန္းတီးတယ္၊ ခတ္ဆတ္ဆတ္ ၄- ၅- ခ်က္ဆင့္တီးတဲ့အခါ “ဒါ စိတ္မရွည္စြာ တီးလိုက္သံပဲ” လို႕ အနက္ဖြင့္ပါတယ္။ သည္အခါမွာ ”ေရွ႕မွာ ကားတန္းႀကီး ပိတ္ေနတာကို မစာနာတတ္သူ” လို႕ သံုးသပ္နားလည္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ သည္လိုဟြန္းတီးသံမ်ိဴးဆိုရင္လည္း စိတ္မရွည္လို႕ တီးတဲ့ဟြန္းသံလို႕ ဦးေႏွာက္က အလိုလို မွတ္သားလိုက္ပါၿပီ။

ဒါ စကားေျပာတာ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဟြန္းသံေလးတစ္ခုကို ၾကားလိုက္ခ်ိန္မွာ ျဖစ္သြားတာပါ။ လူတစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ေျပာဆိုဆက္သြယ္တဲ့ အခါမွာေတာ့ တို႔တေတြက စကားေတြကို ၾကားခ်င္သလို ၾကားတတ္ပါတယ္။

“ဟား... ဝတ္ေကာင္းစားလွေတြနဲ႔ ေက်ာ႔လို႔ပါလား၊ ခုလိုက်ေတာ့လည္း ေတာ္ေတာ္ႏုသြားတာပဲ”

ၾကားလိုက္တဲ့စကားကို ဘယ္လိုသံုးသပ္မွာလဲ။ ဒါ သက္သက္မဲ့ ရိတာလို႔ ေတြးရင္လည္းရပါတယ္။ ဒါမွမဟုတ္ ခ်ီးက်ဴးတာ သက္သက္ပဲလို႔ ေကာက္ရင္လည္း ျဖစ္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္ “ႏုသြားတာပဲဆိုေတာ့ က်ဳပ္က အိုၿပီေပါ့” လို႔ အထအန ေကာက္လုိက္မယ္ ဆိုလည္း ျဖစ္ေနေသးတယ္။

စကားဆိုတာ ကား တတ္တဲ့သဘာဝ ရွိတယ္ဆိုတဲ့ ျမန္မာဆိုရိုးစကားတစ္ခု ရွိပါတယ္။ အမွန္က စကားေတြက ကားသြားတာထက္ အစကတည္းက ပီပီျပင္ျပင္ မၾကားလိုက္တာပါ၊ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ္လိုခ်င္သလို ေကာက္ယူၿပီး ၾကားနာလိုက္တာသာျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။ သူ႕အဓိပၸာယ္နဲ႔သူ ေျပာလိုက္တာကို ကိုယ့္ အဓိပၸာယ္နဲ႔ ကိုယ္ ၾကားလုိက္ၿပီး ျပန္ေျပာတဲ့အခါ တတိယလူကလည္း သူအေတြးနဲ႔သူ နားလည္သြားရင္းက စကားေတြ ကားကုန္တဲ့သေဘာ ျဖစ္ႏိုင္ပါတယ္။

မိတ္ေဆြခ်င္း၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ခ်င္း၊ အိမ္နီးခ်င္း၊ အထက္လူနဲ႔ေအာက္လူ၊ ေမာင္ႏွမ၊ သားအမိခ်င္း၊ လင္မယားခ်င္း ျဖစ္ၾကသမွ် ျပႆနာေတြမွာ သူေျပာခ်င္သလို ေျပာလိုက္တာကို ကိုယ္ၾကားခ်င္သလို ၾကားလိုက္တာက အဓိက လက္သည္ပါပဲ၊

အဲေတာ့ကာ နားေထာင္ေနတိုင္း လံုးေစ႔ ပတ္ေစ႔ ၾကားရဲ႕လားဆိုတာကို လူတိုင္းစဥ္းစားဖို႕ လိုပါလိမ့္မယ္။ သူမ်ားေျပာလိုက္တဲ့စကားက ကိုယ့္အတြက္ စိတ္ဆိုး၊ ေဒါသထြက္စရာ ျဖစ္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာင္ သူ တကယ္ပဲ ကိုယ့္ကို ေဒါသထြက္ေစလို၊ စိတ္ဆိုးေစလိုတဲ့ အဓိပၸာယ္နဲ႕ ေျပာတာ ေသခ်ာရဲ႕လား တစ္ခ်က္ေလာက္ ျပန္လည္ သံုးသပ္ၾကည့္ ျဖစ္မယ္ဆိုရင္၊ ေဒါသမီးေလးမ်ား ေလွ်ာ့ပါး သြားေစမလား။ တကယ္လို႕သာ သူက ကိုယ့္ကိုစိတ္ဆိုးေစလိုတဲ့ ဆႏၵ မရွိခဲ့ဘူးဆိုရင္ ကိုယ့္မွာ ေဒါသထြက္လိုက္ရတာသာ အဖတ္ေတြတင္ၿပီး မ်က္ႏွာပ်က္စရာေတြ ျဖစ္ကုန္ရင္ မေကာင္းဘူးေပါ့။

သူငယ္ခ်င္းတို႕ေတြလည္း ၾကားလိုက္တဲ့စကားလံုးတိုင္းကို အဓိပၸာယ္ေကာက္ မမွားၾကပါေစဖို႕ ဆႏၵျပဳပါတယ္။

လက္ေဆာင္ေကာင္းေလး....

“တစ္ဖက္လူဆီက ကိုယ္ ဘာလက္ေဆာင္မ်ိဳး ေမၽွာ္လင့္ပါသလဲ ?
အဲဒီအရာကို လက္ေဆာင္အျဖစ္ သင္က အရင္ေပးပါ ”

တစ္ခ်ိဳ႕က အားေပးစကားေတြလိုအပ္ေနတတ္တယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕က ခ်ီးက်ဴးစကားေတြ လိုအပ္တယ္၊ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဂရုစိုက္မႈကို လိုအပ္ေနၾကပါတယ္။ ကိုယ္က အားေပးစကားေလးတစ္ခြန္း၊ ခ်ီးက်ဴးစကားေလးတစ္ခြန္း ေျပာလိုက္ရတာ ဘာမွ ဝန္မေလးေပမယ့္၊ ကိုယ့္ရဲ႕ သူ႕အေပၚထားလိုက္တဲ့ ဂရုစိုက္မႈေလးတစ္ခုက သူ႕အတြက္ အရမ္းကိုအားျဖစ္ထြန္းေစခဲ့မယ္ဆိုရင္ သင္“ပီတိ” ဆိုတဲ့ဝမ္းသာျခင္းကုိ ခံစားရမွာအမွန္ပါပဲ။ ဂရုစိုက္မႈဆိုတာ ပိုက္ဆံေတြ အမ်ားႀကီး အကုန္ခံၿပီး တန္ဖိုးႀကီးတာေတြ ဝယ္ေပးမွ ဂရုစိုက္တယ္လို႕ ေခၚတာ မဟုတ္ပါဘူး။ သမရိုးက် အျပဳအမူေလးေတြကပဲ ဂရုစိုက္မႈကို ေဖာ္ျပ ေနတာပါ။ အထူးသျဖင့္ မိသားစုနဲ႕ခြဲၿပီး ေရျခားေျမျခားမွာ ေနေနၾကတဲ့ သူေတြဆို ဒီလိုလက္ေဆာင္မ်ိဳးကိုပဲ ပိုၿပီးေတာင့္တၾကမွာပါ။

သဥၨာ့မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရွိပါတယ္။ သူ႕မွာ မိဘ ေတြမရွိၾကေတာ့ဘူး၊ အကိုျဖစ္သူနဲ႕ေမာင္ႏွမ ႏွစ္ေယာက္တည္း ေနၾကတာပါ။ သူက အရမ္းကိုေတာ္ပါတယ္။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အေနနဲ႕ဆိုလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ဓာတ္ႀကံ့ခိုင္တယ္လို႕ဆိုရမယ္။ တစ္ေန႕ေတာ့ သူနဲ႕စကားေတြေျပာၾကရင္းနဲ႕ သဥၨာ့ကို သူတစ္ခုေျပာလာပါတယ္။ “ငါ နင့္ ကိုအားက်တယ္”တဲ့ ။
သဥၨာအံ့ၾသသြားပါတယ္ ရယ္ၿပီးေတာ့ေတာင္ျပန္ေျပာလိုက္ေသးတယ္ နင္ကပဲ ငါ့ကိုအားက်ေနရေသးလား လို႕ေပါ့။ အဲဒီေတာ့မွ သူကေျပာပါတယ္ နင္က မိဘနဲ႕အတူေနေနရတယ္ေလ တဲ့ ငါဆိုအိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ ထမင္းစားၿပီးၿပီလား ဆိုၿပီ ေမးမယ့္သူေတာင္ မရွိဘူးတဲ့ သူအဲဒီစကားေျပာတာ မ်က္ရည္ဝဲမေနပါဘူး ဒါေပမယ့္ သူ႕ရင္ဘက္ထဲကလာတဲ့ ရိုက္ခတ္မႈႏႈန္းကို သဥၨာသိ လိုက္ပါတယ္။ သဥၨာ့သူငယ္ခ်င္းေလး လိုအပ္ေနတာ သူမ်ားေတြက ဘာမွသိပ္အေရးမႀကီးဘူးလို႔ထင္တဲ့ သမရိုးက်ေမးခြန္း ေလးေတြနဲ႕ သမရိုးက် အျပဳအမူေလးေတြပါ ။

အဲဒီေန႕ကစၿပီး ေန႔တိုင္းမဟုတ္ေတာင္မွ ႀကံဳရင္ႀကံဳသလို သူအိမ္ျပန္ေရာက္တတ္တဲ့အခ်ိန္ေတြ၊ အလုပ္နားရက္ေတြမွာ သူ႕ဆီ ဖုန္းဆက္ၿပီး “ေဟး ထမင္းစားၿပီးၿပီလား၊ အိပ္ယာႏိုးၿပီလား၊ ဆိုင္ကယ္စီးရင္သတိထားေနာ္၊ အိမ္ျပန္ေရာက္ၿပီလား” စသျဖင့္ ဘာမွေထြေထြထူးထူး မဟုတ္တဲ့ သမရိုးက် ေမးခြန္းေလးေတြကို ေမးေပးခဲ့ပါတယ္။ အဲလိုေမးၿပီးတဲ့ အခ်ိန္တိုင္းလည္း ကုိယ္ကိုယ္တုိင္က ၿပံဳးျဖစ္ေနတာကို သတိထားမိပါတယ္၊ ေသခ်ာပါတယ္ သူငယ္ခ်င္းေလးလည္း ၿပံဳးေနမွာပါ။

အဲဒီလုိနဲ႕ေတာ္ေတာ္ေလးလည္းၾကာေတာ့ သဥၨာ အလုပ္အသစ္တစ္ခုေျပာင္းျဖစ္ခဲ့တယ္။ အလုပ္သစ္စဝင္တဲ့ေန႕ ညဘက္မွ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႕ေတြ႕ၾကတယ။္ ဘာရယ္ညာရယ္မဟုတ္ဘဲ ဟိုလူက ဘယ္လိုလဲ၊ ဒီလူက ဘယ္လိုလဲ စသျဖင့္ ဟိုေျပာဒီေျပာ ေျပာဆိုရယ္ေမာ ေနၾကရင္း ေစာေစာက ေျပာတဲ့ သဥၨာ့ သူငယ္ခ်င္းေလးက ၊ ေန႕လည္ထမင္းစားဆင္းခ်ိန္တုန္းက ဖုန္းဆက္မလို႕ပဲတဲ့၊ ေမ့သြားတာ အလုပ္ျပန္တက္မွ သတိရလို႕တဲ့ အားနာနာနဲ႕ေျပာရွာပါတယ္။ အဲလိုေျပာလိုက္ေတာ့သူဖုန္းဆက္ျဖစ္တာ မဆက္ျဖစ္တာထက္ သဥၨာ အလုပ္သစ္မွာ အဆင္ေျပရဲ႕လားလို႕ သူဖုန္းဆက္ၿပီး အားေပးခ်င္ခဲ့မွန္းကို သိလိုက္ရတာ၊ တကယ္ပါ ေျပာမျပတတ္တဲ့ ၾကည္ႏူးမႈေလး ခံစားရတယ္။ သူအေကာင္အထည္မေဖာ္လိုက္ရေပမယ့္ အဲဒီလို ဆႏၵေလး ရွိမွန္း သိလိုက္ရတာကိုက ကိုယ္လုပ္ခဲ့တဲ့ဂရုစိုက္မႈေလးက သူ႕အတြက္ မွတ္မွတ္ရရေလး ျဖစ္ေနေစပါလား ဆိုတာကိုပါ သိခြင့္ရလိုက္ပါတယ္။

ကိုယ္က ေမွ်ာ္လင့္မထားေပမယ့္ ျပန္ရလိုက္တဲ့အခါ အဲဒီလက္ေဆာင္ဟာ တန္ဖိုးႀကီးမားသြားပါတယ္။ သဥၨာ့သူငယ္ခ်င္းေလးက လက္ေဆာင္ေကာင္းတစ္ခု ျပန္ေပးခဲ့ပါၿပီ။ ရင္ဘတ္နဲ႕ရင္းၿပီးေပးတဲ့ လက္ေဆာင္မ်ိဴးပါ။ တန္ဖိုးႀကီးမားပါတယ္။ ဘာနဲ႕မွလည္း ေပးဝယ္လို႕မရပါဘူး။ အမွတ္တရလက္ေဆာင္ဆိုတာ လက္ခံရရွိသူရဲ႕ ရင္ဘတ္ထဲမွာ ထင္က်န္ေနေစတာ ပိုေကာင္းပါတယ္။

သူငယ္ခ်င္းတို႕လည္း ကိုယ့္ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ရွိေနတဲ့သူကို သမရိုးက်ေမးခြန္းေလး တစ္ခုေလာက္ ေမးၾကည့္လိုက္ပါလား? သူတကယ္လိုအပ္ေနတဲ့ အရာေလး ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္သြားႏိုင္ပါတယ္။ သူ ရယ္ခ်င္ရယ္ လိမ့္မယ္၊ ဒါေပမယ့္ သူၾကည္ႏူးမိမွာပါ။
သူငယ္ခ်င္းလည္း“ပီတိ”ဆိုတာကို သိျမင္ခံစားလာရပါလိမ့္မယ္။

တစ္ခါသာႀကံဳမည့္ ပထမ မ်ား

ကို အိမ္ က tag ထားတယ္ဆိုလို႕ မနည္းျဖစ္ၫွစ္စဥ္းစားၿပီးေရးလိုက္တာပါ။ မေရးမခ်င္း ေစာင့္ေနမယ္( တိုင္နဲ႕ေခါင္းနဲ႕) ဆိုလို႕ အမႈ႕မပတ္ခင္ အၿပီးေရးလိုက္ရတာပါ။ လူတစ္ေယာက္ တစ္ဘဝမွာ တစ္ခါသာႀကံဳၾကတဲ့ ပထမဆံုးေတြဆိုေတာ့ အမွတ္တရ ေပ်ာ္စရာေလးပါ။

ပထမဆံုး လူ႕ေလာကထဲ ေရာက္လာခ်ိန္ ................ 21.2.1986 ( tag တဲ့သူဆီက ျပန္ခိုးခ်ထားသည္ :P )

ပထမဆံုး တက္သည့္ေက်ာင္း ......................... အ.မ.က(၃) ပဲခူး ..
( ပထမစတက္တုန္းကေတာ့ မူႀကိဳသေဘာမ်ိဳးတက္တာပါ ပဲခူးမွာက မူႀကိဳေတြဘာေတြ နည္းတာကိုး။ အသက္က ၄ ႏွစ္ပဲရွိေသးတာ ေက်ာင္းေပ်ာ္သေဘာ ေမေမ တို႕က သြားထားတာ ဆရာမက စာလိုက္ႏိုင္တယ္ဆိုၿပီး တစ္ခါတည္း အတန္းတင္ေပးလိုက္တာ၊ ဆရာမေက်းဇူးနဲ႕ ဘြဲ႕ရတဲ့ထိ အသက္လိမ္ၿပီးေက်ာင္းေနခဲ့တာ ဟိဟိ :P ။ အဲဒီမွာ ၃ တန္းထိတက္ၿပီးမွ ရန္ကုန္မွာေျပာင္းေနတာပါ )

ပထမဆံုး ရသည့္ဆု ..................................... သူငယ္တန္္းမွာ ဒုတိယ ဆုရပါတယ္ ...

ပထမဆံုး ရသည့္လက္ေဆာင္.......................... ဆုရေတာ့ ေဖေဖနဲ႕ေမေမ က ဂါဝန္အျဖဴေလး ဝယ္ေပးတယ္
( ဆုတက္ယူတာလည္း အဲဒီ ဂါဝန္ေလးနဲ႕၊ ခုထိသိမ္းထားတယ္ )

ပထမဆံုး သူငယ္ခ်င္း .................................. ခင္မာေဝ
( မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္မွာေနတာေလ၊ သဥၨာ့အတြက္ဆို အားလံုးကို ရန္လိုက္ျဖစ္တက္တယ္ )

ပထမဆံုး လိုက္ဆိုျဖစ္တဲ့သီခ်င္း ........................ ဒုတိယ တန္းေလာက္တုန္းက ဗဒင္ ရဲ႕“ဒို႕ကေတာ့ ဒို႕ကေတာ့”ေလ၊
( အဲဒီတုန္းက သီခ်င္းထဲက “ သိုးမဲေဟာင္း”ဆိုတာကို နားမလည္ေတာ့ “သိုးႏြားမဲေဟာင္း”ဆိုၿပီး လိုက္လိုက္ဆိုလို႕ ေဖေဖနဲ႕ေမေမ က ခုထိေျပာေျပာၿပီး ရယ္ေနၾကတုန္း.. :D )

ပထမဆံုး ဘေလာ့ဂ္ေရးတာ .......................... ၾကယ္စင္ပ်ိဳးခင္းပါ။

ပထမဆံုး ခ်စ္သူ ....................................... ဒုတိယႏွစ္တက္တုန္း သူငယ္ခ်င္းကို ကိုယ္ကတစ္ဖက္သက္ခ်စ္တာေလ
( အဲဒီမွာ ပဲ အသည္းကြဲတာပဲ :( ဒဏ္ရာက ခုထိေပ်ာက္ေသးဘူး၊ အစြဲအလမ္းႀကီးတာေလ၊ မယံုရင္ မိုက္မဲသူ ကဗ်ာကိုဖတ္ၾကည့္ )

ပထမဆံုးေရာက္ဖူးတဲ့တစ္ျခားၿမိဳ႕................... ေမာ္လၿမိဳင္
( ေမာ္လၿမိဳင္ၿမိဳ႕ အေမရိကန္ေဆးရံုမွာ သဥၨာ့ကို ေမြးတာပါရွင့္ )

ပထမဆံုး ဆရာလုပ္ျခင္း.......................... သူငယ္တန္းတုန္းက
(ဆရာမက ႀကိမ္လံုးေလးေပးၿပီး သမီး သူငယ္ခ်င္းေတြကို တုိင္ေပးလိုက္ပါအံုးဆိုလို႕ အတန္းေရွ႕ထြက္ၿပီး ဆရာလုပ္လိုက္ေသးတယ္၊ ေက်ာင္းဆင္းခါနီးမို႕ သမီးကိုႀကိဳဖို႕ အတန္းအျပင္မွာ ေစာင့္ေနတဲ့ေဖေဖ့မ်က္ႏွာ ၿပံဳးေနတာ ခုထိျမင္ေနေသးတယ္)

ပထမဆံုးဖတ္ဖူးသည့္ ဝတၳဳစာအုပ္................... တာရာမင္းေဝ
(၁၀တန္းၿပီးလို႕ အကိုက ဖတ္ၾကည့္ဆိုၿပီး ယူလာေပးတာ၊ ရယ္လိုက္ရတာ ခြက္ထိုးခြက္လန္ပဲ :D )

ပထမဆံုးအႀကိမ္ မိဘမပါဘဲခရီးေဝးသြားခဲ့တာ ............ ပထမႏွစ္ၿပီးေတာ့ ေက်ာင္းကေန လားရႈိးၿမိဳ႕ကို ေလ့လာေရး ဆင္းတုန္းကပါ။

ပထမဆံုး ဘေလာ့ဂ္ဆရာ.............................. ကိုညီလင္းဆက္ ရဲ႕ ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ျပဳလုပ္ပံု ကိုဖတ္ၿပီးစလုပ္ျဖစ္တာပါ။

ကိုႀကီးအိမ္ ဂေလာက္ဆို ရၿပီလားဟင္....။ ခုလိုအမွတ္တရေလးေတြေရးျဖစ္ေအာင္း tag လိုက္တဲ့အတြက္ေက်းဇူးပါဂ်ာ။ လိုေသးတယ္ထင္ရင္ ထပ္ေမးေပါ့ေနာ္။ ျပန္ tag စရာလည္းမရွိေတာ့ပါလား။
ဟဲဟဲ ေတြ႕ၿပီဗ်ာ ကိုဦး မအားတဲ့ၾကားကေန ေရးေပးပါဦးဗ်ိဳ႕....။ အဲလိုကို အလိုက္ကန္းဆိုးမသိတာ ဟီးဟီး :D :D

စိန္နားကပ္၊ စိန္အတု နဲ႔ ပါးမ်ားအေၾကာင္း

ဒီတစ္ခါေတာ့ စိန္အစစ္ေတြ၊ စိန္အတုေတြ နဲ႔ ပါးေတြအေၾကာင္း ေဝမွ်ေပးမွာပါ။ ဒီလိုေျပာေနလို႕ သဥၨာ တစ္ေယာက္ စိန္ေရာင္းဝယ္ေရး လုပ္ေနၿပီလားလို႕ မထင္လိုက္ပါနဲ႕။ ဆရာ အတၱေက်ာ္ ရဲ႕ စာအုပ္ထဲကေန ေဝမွ်ေပးတာပါ။

ဘဝမွာ တခ်ိဳ႕လူေတြက“စိန္နားကပ္”ျဖစ္လာၾကတယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြကက်ေတာ့“စိန္အတု”၊ အဲ..တခ်ိဳ႕ကက်ေတာ့
“ပါး”ေတြျဖစ္ကုန္ၾကပါတယ္။ ေန႕စဥ္လူေနမႈဘဝကို တေစ႔တေစာင္းၾကည့္မိရင္ အဲဒီအတိုင္းပဲ ေတြ႕ေနရတယ္။ ဒီေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္စဥ္းစားၾကည့္မိတယ္ ကိုယ္ကေရာ၊ စိန္နားကပ္လား၊ စိန္အတုလား၊ ပါးလားေပါ့။

နာမည္ေက်ာ္ရင္၊ၾသဇာရွိရင္၊ ရာထူးႀကီးရင္၊ တစ္ခုခုမွာ သိပ္ေတာ္ေနရင္ အဲလိုလူရဲ႕အနားမွာ လူေတြ ဝိုင္းေနတတ္ပါတယ္။ လူႀကီးေတြတင္လားဆိုေတာ့ မဟုတ္ဘူး၊ ကေလးဘဝမွာကတည္းက အဲလို အမူအက်င့္ေလးေတြ စေတြ႕ခဲ့ရဖူးၾကတာပါ။

အတန္းထဲမွာ စာေတာ္တဲ့ေက်ာင္းသားေတြရွိသလို၊ ဘယ္သူ႕သား၊ ဘယ္ဝါ့သား ဆိုတာေတြလည္းရွိပါတယ္။ အဲလို ေက်ာင္းသားေတြနားမွာ အေႃခြအရံဆိုတာ ေပါမွေပါ။ စာေတာ္တဲ့သူနားမွာသာ မေပါရွိရမယ္၊ ဘယ္သူ႕သား၊ ဘယ္ဝါ့သားနာမွာေတာ့ ဝိုင္းဝိုင္းကိုလည္လို႔။ လူမွန္းသူမွန္း မသိတသိ ကေလးဘဝကတည္းက “မ်က္ႏွာႀကီးဆာ”တယ္ဆိုတာကို သတိထားမိခဲ့ဖူးပါတယ္။

ကိုယ့္မွာေတာ့ မူလကတည္းက ရွိေနတဲ့ သိမ္ငယ္စိတ္ေၾကာင့္လားေတာ့မသိဘူး။ အဲသလို ဝိုင္းေနသူေတြကိုဆို ေဝးေဝးက ေရွာင္ျဖစ္ခဲ့ တယ္။ အဝိုင္းခံရသူအေပၚ မရႈဆိတ္တဲ့စိတ္ မျဖစ္ခဲ့ေပမယ့္ ဝိုင္းေနသူေတြကိုေတာ့ တေစ့တေစာင္း အကဲခတ္မိခဲ့တာ ငယ္ငယ္ကတည္းကပါပဲ။

ႀကီးလာလို႕ လူေတာသူေတာထဲ ေရာက္လာေတာ့ လူေတြရဲ႕အဲဒီ အမူအက်င့္ကို ပိုၿပီး ျပက္ျပက္ထင္ထင္ ျမင္လာရပါတယ္။ လူရြယ္လူလတ္ေတြေတာင္ မဟုတ္ဘူး၊ လူအိုလူမင္းေတြမွာေတာင္ အဲသလို ဝုိင္းခ်င္တဲ့ စရိုက္ေလးေတြ ရိွေနတာ ျမင္ရတယ္။

အဲဒီမွာ ဘာသြားေတြ႕လည္းဆိုေတာ့“ပင္ကိုအေရာင္အဝါ”ဆိုတာပါ။ ပင္ကိုအေရာင္အဝါ ထြက္လာဖို႔အတြက္က ပင္ကိုအစြမ္းအစနဲ႔ အရည္အခ်င္းရွိေနဖို႔ လိုပါတယ္။ ေျပာင္းျပန္ေျပာရရင္ ပင္ကိုအစြမ္းအစ၊ အရည္အခ်င္း မရွိသူမ်ားမွာ ပင္ကိုအေရာင္အဝါ မရွိပါဘူး။ သည္အခါမွာ ပင္ကိုအေရာင္အဝါရွိသူတို႕ရဲ႕ အရိပ္ကို ခိုလႈံၿပီး မိမိကို လူျမင္ေအာင္အားထုတ္ရေတာ့တာပါ။

အဲသလို တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕ အေရာင္အဝါကို အားျပဳလိုက္ရင္းက“သူကေတာ့ ကိုဘယ္သူ႕ရဲ႕ ညာလက္ရံုးႀကီးပဲ” ဆိုတာေလာက္မ်ား ျဖစ္သြားၿပီဆိုရင္ အဲလိုလူေတြအတြက္ ဘဝဟာ ၿပီးျပည့္စံုသြား တတ္စၿမဲပါ။ အမွန္ေတာ့ သူဟာ တျခားသူရဲ႕အရိပ္ကိုခိုၿပီးမွ မိမိရဲ႕ျဖစ္တည္မႈေလးအတြက္ အသက္ဆက္ေနရတဲ့ဘဝ ကို ေရာက္မွန္းမသိ ေရာက္ေနတာပါပဲ။

တခ်ိဳ႕ကေတာ့ ေတာ္တယ္။ သူတို႔က အေရာင္အဝါရွိသူရဲ႕ အရိပ္ကို ခိုတာေတာ့မွန္တယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲဒီလူရဲ႕အေရာင္အဝါကိုမီၿပီး မိမိ ထြန္းလင္းေတာက္ပလာဖို႕ လံုးဝအားမထုတ္ဘူး။ မိမိရဲ႕ ပင္ကိုအရည္အခ်င္း အစြမ္းအစကို ခၽြန္ျမလာေအာင္ အဲဒီလူရဲ႕အရိပ္ကို ခိုရင္းက ႀကိတ္ႀကိဳးစားတယ္၊ အားထုတ္ေနတယ္၊ လံု႕လစိုက္ေနတယ္။တစ္ခ်ိန္မွာ အဲဒီေရာင္အဝါရွိသူရဲ႕ အရိပ္ေအာက္ကလြတ္ေအာင္ ရုန္းထြက္လိုက္ၿပီး မိမိကုိယ္ပိုင္အရည္အခ်င္းအစြမ္းအစနဲ႔ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္ ေဆာင္ရြက္ၾကတယ္။ မိမိခိုလႈံသူရဲ႕ အားနည္းခ်က္ေတြ၊ အားသာခ်က္ေတြကို အနီးကပ္ေလ့လာ သင္ခန္းစာယူၿပီး မိမိကိုယ္တိုင္ရပ္တည္တဲ့အခါမွာ အမွာနည္းေအာင္လုပ္ယူတယ္။ အဲသလိုလူမ်ိဳးကေတာ့ စိန္နားကပ္ေရာင္ေၾကာင့္ ေျပာင္တဲ့ပါး မဟုတ္တာ ေသခ်ာတယ္။ သူတို႔က ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိန္နားကပ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ယူခဲ့ၾကတာပဲ။

အဲ... တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ့ ဝိုင္းတဲ့အထဲလည္း မပါဘူး၊ မွီတဲ့ အထဲလည္းမပါဘူး။ သူ႕ဘာသာသူရပ္တည္ႏိုင္တဲ့ စိန္နားကပ္ေတြ။ သည္လိုလူေတြလည္းေတာ္ပါတယ္။ အဲ.. တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ့ ဝိုင္းတဲ့အထဲလည္း မပါ၊ မွီတဲ့အထဲလည္းမပါတာေတာ့ မပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ဘာသာ ရပ္တည္ႏိုင္ေအာင္လည္း အားမထုတ္ဘဲ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ရဲ႕အရွိန္အဝါကို ေျပာင္ေျပာင္တင္းတင္း ပံုတူကူးတဲ့ စိန္နားကပ္ အတုေတြျဖစ္လာၾကတယ္။ အမ်ားသံုးစကားနဲ႔ေျပာရရင္“ဒုတိယ ဖိုးစိန္”ေတြေပါ့။

စိန္တစ္လံုး ဆိုတဲ့မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ကအလုပ္ျဖစ္ေနရင္ ကိုယ္ကတစ္လံုးစိန္ ဆိုတဲ့နာမည္မ်ိဳးနဲ႔ မုန္႔ဟင္းခါးပဲ လိုက္ေရာင္းတာမ်ိဳး၊ ေမာင္ဘဆိုသူက ေဗဒင္မွာ နာမည္ႀကီးေနရင္ ေမာင္ဘာဆိုတဲ့ မနီးရိုးစြဲ နာမည္မ်ိဳးနဲ႔ ေဗဒင္လိုက္ေဟာတာမ်ိဳးဟာလည္း ဒုတိယဖိုးစိန္ အလုပ္ေတြပါပဲ။ ရၿပီးသားနာမည္၊ ထင္ေပၚၿပီးသားနာမည္ကို သံုးၿပီး ဆင္တူ ရိုးမွားလုပ္ရင္း မရိသတ္ကို ပံုမွားရိုက္ဖို႕ အားထုတ္တာပါပဲ။ ဒါကေတာ့ စိန္အတုေတြေပါ့။

ဘဝမွာ စိန္နားကပ္ျဖစ္ခ်င္သလား၊ စိန္အတုျဖစ္ခ်င္လား၊ ပါးျဖစ္ခ်င္သလား။ တကယ္ေတာ့ လူတိုင္းမွာ ကုိယ့္ဘဝကို ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ပဲ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ေတြ၊ ဖန္တီးခြင့္ေတြ ရွိေနတာမဟုတ္လား။

နားလည္သေလာက္ေျပာရရင္ေတာ့ ဘယ္သူမွ ပါးမျဖစ္ခ်င္ဘူးထင္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ လူလံုးျပခ်င္တဲ့ ေဇာေၾကာင့္ အေရာင္အဝါရွိသူေတြ အနား ေျပးေျပးကပ္ရင္း ပါးျဖစ္မွန္းမသိ၊ ျဖစ္ကုန္ၾကရတာလည္း လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါပဲေလ။

ဒါေလးက ဆရာအတၱေက်ာ္ရဲ႕ စာအုပ္ေလးထဲကေပါ့ ခုေတာင္ ေရးေနရင္းနဲ႔ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စိန္အစစ္လား၊ အတုလား၊ ပါးမ်ားျဖစ္ေနတာလားဆိုတာ ေတြးေနမိပါတယ္။ စိန္အတုမျဖစ္ေတာင္ ပါးျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္ခဲ့ဖူးပါတယ္၊ ဆိုလိုခ်င္တာက မိဘ ရဲ႕ တာဝန္ေက်ပြန္မႈနဲ႔ ပါးေျပာင္ခဲ့ဖူးတာကိုေျပာတာပါ။ ဆပ္ျပာေကာင္းလို႕ ေခါင္းေပါင္းျဖဴခဲ့ပါတယ္။ ခုေတာ့ ဒီေခါင္းေပါင္းေလး ကိုပဲ ကိုယ့္အစြမ္းနဲ႔ကိုယ္ ဆက္ျဖဴေနေအာင္ တက္ႏိုင္သေလာက္ႀကိဳးစားလုပ္ေဆာင္ေနပါ့မယ္။ ကိုယ္တိုင္က စိန္အႀကီးႀကီးတစ္လံုး မျဖစ္ႏိုင္ေတာင္မွ စိန္အစစ္ ေသးေသးေလးေလာက္ေတာ့ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ပဲေသးငယ္ပါေစ စိန္အစစ္ပဲ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္။

ရုပ္ပံုေလးေတြကေပးတဲ့အေျဖ...

ဒီတစ္ခါေတာ့ ပံုေလးေတြဆြဲၿပီး ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါး ေဗဒင္တြက္ၾကည့္ရေအာင္။ ကစားရမယ့္ နည္းေလးကေတာ့ ေပးထားတဲ့ ဇယားထဲက အတိုင္း ဇယားတစ္ခု ဆြဲလိုက္ပါ။ ပထမ အေပၚဆံုး လိုင္းမွာေတာ့ သူေပးထားသလို ပံုတူေလးေတြ ဆြဲလိုက္ပါ။ ၿပီးရင္ တတိယေျမာက္ လိုင္းေတြထဲမွာ အဲဒီ ပံုတူနဲ႕ တူတယ္လို႕ထင္တဲ့ အရာဝတၳဳ၊ ပစၥည္း တစ္ခုခုကို ဆြဲေပးပါ။ ဥပမာ သူေပးထားတာ အဝိုင္းဆိုရင္၊ ကိုယ္က နာရီ ဆြဲမယ္၊ ေန ပံုဆြဲမယ္ စသျဖင့္ ဆြဲေပးရမွာပါ။ ဆြဲတဲ့ေနရာမွာ ကိုယ့္စိတ္ထဲမွာ ပထမဆံုး ေပၚလာတဲ့ အရာကိုသာ ဆြဲေပးပါ။ ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ အဲဒီ ပံုတူေလးေတြကို ဘာျဖစ္လို႕ဆြဲျဖစ္တယ္ဆိုတဲ့ အေၾကာင္းျပခ်က္ေလးေတြကို ဒုတိယေျမာက္လိုင္းမွာ ေရးေပးရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ဥပမာ ေနပံု ဆြဲတဲ့သူက ထြန္းလင္းေတာက္ပ တယ္၊ အလင္းေပးႏိုင္တယ္၊ စသျဖင့္ေပါ့ ကိုယ့္ရဲ႕ ခံစားခ်က္ေလး ေတြ ေရးေပးရမွာပါ။ ဇယားကြက္ ၆ ခုလံုးျဖည့္ၿပီးသြားတဲ့သူကေတာ့ ေအာက္မွာ အေျဖ တုိက္ၾကည့္လို႕ရပါၿပီ။ မၿပီးေသးဘဲ နဲ႕ေတာ့ ခိုးမၾကည့္ရဘူးေနာ္.. :P



အေျဖေလးေတြကေတာ့..
အဝိုင္း မွာ ဆြဲလိုက္တဲ့ ပံုရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ေလးက မိမိကိုယ္မိမိ ျမင္တဲ့ အျမင္ ပါ။

ႀတိဂံ မွာ ဆြဲလိုက္တဲ့ ပံုရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ သူမ်ားေပၚကို ျမင္တတ္တဲ့ ကိုယ့္ရဲ႕ အျမင္ပါတဲ့။

ေလွခါး မွာ ဆြဲလိုက္တဲ့ ပံုရဲ႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ကက်ေတာ့ အလုပ္အကိုင္နဲ႔ပတ္သက္လို႕ ဘဝကို ျဖတ္သန္းမယ့္ ကိုယ့္ရဲ႕ ခံယူခ်က္ပါတဲ့။

အေပါင္း လကၡဏာ မွာကေတာ့ စိတ္ဓာတ္ပိုင္းနဲ႕ပတ္သက္တဲ့ မိမိရဲ႕ဘဝဆိုတာအေပၚ ခံယူခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။

ေလးေထာင့္ မွာ ဆြဲလိုက္တာကေတာ့ မိမိရဲ႕ မိသားစုအေပၚ ျမင္တဲ့ အျမင္ပါတဲ့။

“က” လို ပံုစံေလးမွာ ကေတာ့ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာဆိုတာကို သင္က ျမင္တဲ့ အျမင္ပါတဲ့ ရွင္။

သဥၨာ ေျဖလိုက္တာေတြကို ေျပာျပလိုက္အံုးမယ္.. ဟိဟိ ႀကံဳတုန္းေလး....

အဝိုင္းမွာ.... ကမၻာ ပံု ဆြဲၿပီးေတာ့ က်ယ္ဝန္းတယ္ ဆိုၿပီးေရးလိုက္တာ ဟဲဟဲ
ႀတိဂံမွာေတာ့... ေတာင္ပံုဆြဲတယ္ရွင့္၊ အေၾကာင္းျပခ်က္ကေတာ့ ႀကီးက်ယ္ ျမင့္မား တယ္။
ေလွခါးကိုေတာ့... စက္ေလွခါး ဆြဲလိုက္တယ္၊ အေပၚေရာက္ခ်င္ရင္ သံုးရမယ့္ အရာတဲ့( ဟုတ္ေနတာပဲ )
အေပါင္းမွာေတာ့.... မီးပြိဳင့္လမ္းဆံုကို အရင္ဆံုးသြားျမင္တယ္၊ အရပ္ေပါင္းဆံုက ဆံုဆည္းရာေနရာလို႕ ေရးလိုက္ေသး။
ေလးေထာင့္မွာ... ေရကူးကန္ကို ဆြဲေပးလိုက္တယ္၊ စိတ္ေပါ့ပါး၊ လန္းဆန္းေစတဲ့ေနရာလို႕ အေၾကာင္းျပခ်က္ ေရးေပးလိုက္တယ္။
“က”မွာေတာ့.. ငွက္ပ်ံေနတဲ့ပံုကို ဆြဲတာေပါ့ေနာ္၊ လြတ္လပ္တယ္ ဆိုပဲ ဟဲဟဲ

အေျဖထြက္လာမွ ေအာ္ ဆိုၿပီး ေအာ္သြားတယ္။ သူမ်ားေတြေတာ့မသိဘူး၊ သဥၨာ့အတြက္ကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး တိုင္ဆိုင္တာ ေတြ႕ရတယ္။ သူငယ္ခ်င္းတို႕လည္း ကစားရင္း ေပ်ာ္ရႊင္ပါေစ..။